คราวก่อนโน้นพูดถึงหนังสือเรื่อง ฝนตกตลอดเวลา ค้างเอาไว้
แต่นี่ฉันไม่ได้จะพูดถึงเนื้อหาในหนังสือหรอกนะ
นี่คือ Quote บนหน้ากระดาษก่อนเริ่มเรื่อง... และเป็นเหตุให้ฉันชอบหนังสือเล่มนี้
ก่อนจะทันได้อ่านหน้าแรกของมันเสียอีก (คนเขียนรู้จะเสียใจไหมนะ)

The knowledge that I do not remember myself awakens me

Fernando Pessoa, The Book of Disquiet

มีใครไหมเคยตื่นมาแล้วจำตัวเองไม่ได้
หรือบางที อาจเป็นเพราะจำตัวเองไม่ได้ต่างหาก ก็เลยสะดุ้งตื่น
ฉันหมายถึง ภาวะที่เราลืมสิ้นว่าตัวเองเป็นใคร ชื่ออะไร และกำลังอยู่ที่ไหน...
เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน ฉันตื่นขึ้นมาบนโซฟา
รับรู้ถึงแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่สว่างจ้าอยู่บนหัว ภาพบนจอทีวีปรากฏตรงหน้า
ส่งเสียงแข่งกับเสียงเกมคอมพิวเตอร์ที่แว่วมาจากข้างหลัง และเสียงสายฝนซึ่งโปรยปรายอยู่ภายนอก
แต่ทำยังไง ฉันก็นึกไม่ออกว่าตัวเองเป็นใคร

ภาวะที่ว่านี้กินเวลานานประมาณสองนาที
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก มันเคยเกิดขึ้นแล้วตอนฉันยังเด็ก
แต่ครั้งล่าสุดมันกินเวลานานกว่าเคย
ทำให้ฉันมีเวลาสำรวจ ความตระหนก ของตัวเอง
ฉันพบว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงเพราะนึกไม่ออกว่า ฉัน คือใคร
ในภาวะอันไร้ตัวตน ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในน้ำที่ไม่อาจหยั่งรู้ความลึก
ความไม่รู้ก่อให้เกิดความกลัว และความกลัวในใจก็ไพล่ทำให้ฉันคิดไปว่าตัวเองกำลังจะจมน้ำ จึงเตะขาตะเกียกตะกายพยายามเอาชีวิตรอด (ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วขาฉันอาจจะหยั่งถึงพื้นก็ได้!)
ทั้งหมดก็เพื่อเค้นสมองตัวเองให้นึกออกให้จงได้ว่า ฉัน คือใคร????

นึกย้อนหลังอีกที สภาวะไร้ตัวตนอาจไม่ใช่เรื่องน่ากลัวขนาดนั้น
เมื่อเรานึกไม่ออกว่าเราคือใคร เท่ากับเราไร้ซึ่งอัตตา
ในภาวะที่ไม่มีใครนึกออกว่าตัวเองเป็นใคร ชอบหนังแบบไหน ฟังเพลงแนวอะไร
อ่านหนังสือประเภทไหน แต่งตัวอย่างไร ฯลฯ ทุกคนก็เท่าเทียมกัน
ฉันคิดว่าลึกๆ แล้ว เราทุกคนต่างเชื่อว่าเราเหนือกว่าคนอื่นไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
และนั่นล่ะมั้ง สาเหตุที่คนเราทำร้ายกัน (ได้ลงคอ)

เขา: ความต้องการของฉันสำคัญกว่าความรู้สึกของเธอ

เธอ: นั่นแสดงว่าความรักของฉันมีค่ากว่าความรักของเธอ

เขา: เธอไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร

เธอ: ความรู้สึกของฉันต่างหากคือความรัก ของเธอเป็นเพียงความใคร่ฉาบฉวย

เขา: เธอไม่รู้หรอกว่าฉันปวดร้าวแค่ไหน

เธอ: ความเจ็บปวดของฉันจริงแท้กว่าความเจ็บปวดของเธอ

เขา: แล้วทำไมน้ำตาฉันจึงไหลอยู่อย่างนี้

เธอ: น้ำตาของฉันสิจริงแท้ น้ำตาของเธอไร้ซึ่งความหมาย

รวมไปถึง ศาสนาของฉันจริงแท้กว่าศาสนาของเธอ
หรือ ประเทศของฉันสำคัญกว่าประเทศของเธอ ฯลฯ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ฉันก็ชอบคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น และสิ่งนี้ก็ทำให้ฉันไม่ได้เหนือไปกว่าใครเลย
ฉันมักปฏิบัติกับผู้ชายราวกับพวกเขาเป็นพลเมืองชั้นสองหรือสิ่งมีชีวิตที่ไร้หัวใจ
บ่อยครั้งฉันไม่คิดจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจให้พวกเขารับฟังด้วยซ้ำ
เพียงเพราะคิดว่าความอ่อนด้อยทางสติปัญญาของพวกเขาคงไม่เอื้อต่อการทำความเข้าใจระบบความคิดอันซับซ้อนของผู้หญิง
ความจริงแล้ว พวกเขามีมันสมองนะ อาจจะมากกว่าผู้หญิงด้วยซ้ำ
เพราะนอกจากก้อนสมองในกะโหลกแล้ว พวกเขาบางคนยังมีสมองอีกอันที่มีประสิทธิภาพในการสั่งการพอๆ กันอยู่ในกางเกงด้วย (ฮาาา)
นี่แหละ ที่ฉันหมายถึง...
ฉันไม่ค่อยคิดว่าผู้ชายจะเจ็บปวดเป็น
หากพวกเขาหลั่งน้ำตาให้ ฉันก็จะคิดว่ามันเป็นความเจ็บปวดจอมปลอมเท่านั้นเอง

เมื่อไร้ซึ่งอัตตาเสียแล้ว ความคิดนึกเหมาแบบเข้าข้างตัวเองก็จะไม่เกิดขึ้น
หากสำเหนียกเอาไว้ในใจว่า ความเจ็บปวดของคนอื่นก็จริงแท้และบาดลึก
ไม่ต่างจากความเจ็บปวดของตัวเอง... คนเราก็คงนึกเห็นใจกันมากขึ้นและทำร้ายกันน้อยลง

คราวหน้าที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วจำตัวเองไม่ได้
ฉันจะปล่อยตัวเองให้จมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความไร้ตัวตน
และสวดภาวนาให้มันกินเวลานานเท่านาน...