ดึงเชือกสิ แล้วฉันจะยิ้มให้คุณ
อยู่ดีๆ ก็นึกถึงเพลงนี้และอยากเปิดให้ฟังกันลืม
เพลงเก๊าเก่า แต่เนื้อหาร่วมสมัยสิ้นดี
หลายคนฟังแล้วอาจนึกไปถึงการเมือง
แต่เรื่องการเมือง ฉันไม่ถนัด
ส่วนเรื่องรัก ฉันก็ไม่ใช่นักปราชญ์
เราล้วนเป็นหุ่นเชิด
ถูกจองจำ
โยงโย
หากไม่ใช่ขื่อหรือตรวนสังคม
ก็คงเป็นเส้นระบบประสาทในสมองส่วนจิตใต้สำนึกเรานี่แหละ
©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©
"ดึงเชือกสิ แล้วฉันจะยิ้มให้คุณ
จะใช้เชือกนั่นแขวนคอฉันเสียเลยก็ได้"
หุ่นกระบอกคิดคำนึง
มันไม่หนีไปไหนหรอก
เพราะมันอ่อนแอเกินไป
คนเชิดหุ่นหลับแล้ว
หุ่นกระบอกพิศดูใบหน้าของเขา
ดวงหน้าที่เต็มไปด้วยชีวิต
เลือดในกายเขาคงไหลพล่านอยู่ภายใต้ผิวอุ่น
มันมองเขาด้วยความพิศวง
หลงรักทรวงอกที่กระเพื่อมขึ้นลง บ่งบอกลมหายใจแห่งชีวิต
หลงรักเสียงเต้นของหัวใจ
หัวใจที่มันไม่เคยมี
