2006/Dec/05

ขออภัยล่วงหน้านะคะ ดูเหมือนเอ็นทรี่นี้จะยาวจนทำลายสถิติทุกครั้งที่ผ่านมา
แซนดี้ว่าเรื่องเล่าของแสนดีทั้งหมดนี้มีความเกี่ยวพันกันยังไงไม่รู้



ณ จุดผลัดระหว่างปลายฤดูร้อนและต้นฤดูใบไม้ร่วง
ในอังกฤษ หนึ่งปีหลังเหตุการณ์ 11 กันยาฯ
แสนดีเก็บกระเป๋า เตรียมขึ้นเหนือ
เอียน เจ้าของบ้านซึ่งแสนดีไปพักอาศัยพูดติดตลกว่า ต่อแต่นี้แสนดีจะได้พบเห็นแต่ตึกอิฐสีแดงเรียงรายเป็นทิวแถว และสำเนียงพอชๆ ของเธอคงแปลกแปร่งเพี้ยนหู

บางทีอาจเป็นเพราะตึกสีแดงพวกนั้น
หรืออาจเป็นเพราะอากาศที่เริ่มหนาวและท้องฟ้าที่เริ่มมืดเร็วขึ้นทุกที
แสนดีพบว่าเมืองใหม่นี้ช่างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
ไม่สิ บางทีมันอาจเป็นมิตรเกินไป
และอาจเป็นเธอเองต่างหาก ที่ไม่เป็นมิตรกับมัน

ขากลับจากซูเปอร์มาร์เก็ต สองมือถือถุงเสบียงสำหรับอาทิตย์แรกในเมืองใหม่
หนุ่มอังกฤษเดินตามหลังมา เขาเร่งฝีเท้าเข้ามาหา แนะนำตัว และอาสาช่วยเธอถือของ
แสนดีขอบคุณ ปฏิเสธ และเดินต่อไป
เขาเดินตามมา กระชากถุงจากมือเธอไปถือ แล้วชวนคุยต่อหน้าตาเฉย
แสนดีประมาณจากมาตรฐานชาวยุโรปทั่วไปและสรุปว่าเขาคงปฏิสนธิขึ้นในครรภ์แม่เมื่อ 18 ปีก่อน เธอไม่สนใจจะสร้างความสัมพันธ์หรือเรื่องวูบวาบหัวใจกับเด็กหนุ่มซึ่งดูเหมือนจะมีเอ็มมิเน็มเป็นศิลปินคนโปรด

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©


ในคาบเรียนช่วงเช้าวันหนึ่ง
นักศึกษาเข้านั่งประจำที่ อาจารย์ผมสีขาวสนิทเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม
ทุกคนดูกระตือรือร้นและเตรียมพร้อม
บทเรียนกำลังจะเริ่ม

นั่นคือก่อนหน้าที่ห้องเลคเชอร์ถูกยึด
กลุ่มผู้ประท้วงบุกเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้
มันคือกลุ่มประท้วงที่กอปรไปด้วยนักศึกษาอันเดอร์แกรด พวกเขาต้องการยุติการเรียนการสอนในคาบนี้ เพื่อแถลงการประท้วงสหรัฐอเมริกาที่ส่งทหารไปตั้งมั่นในประเทศอิรัก และประท้วงนายกฯแบลร์ที่สนับสนุนการกระทำดังกล่าว
แสนดีไม่เข้าใจหรอกว่าเหตุใดพวกเขาถึงมาประท้วงในห้องเรียนแห่งนี้
อย่างไรก็แล้วแต่ เริ่มเกิดการพิพาทระหว่างกลุ่มประท้วงและนักเรียนที่ต้องการใช้สิทธิในการเรียน
กลุ่มประท้วงวางมาดเดินอาดๆ และขอให้เราอยู่ในความสงบ
แต่แน่นอนว่าความสงบไม่เคยเกิดขึ้นในห้องที่มีมนุษย์มากกว่าสองชีวิต

ในห้องที่มีมนุษย์ประมาณสองร้อยชีวิต ความเห็นแตกแยกออกเป็นหลายฝ่าย

กลุ่มนักเรียนชาวอังกฤษ(ซึ่งส่วนหนึ่งจ่ายค่าเล่าเรียนด้วยน้ำพักน้ำแรงตนเอง)ไม่เห็นด้วย พวกเขาไม่ชอบนายกฯแบลร์ แต่ก็ไม่เห็นประโยชน์ของการประท้วงในห้องเลคเชอร์และรบกวนเวลาเรียน(ซึ่งคำนวณเบ็ดเสร็จแล้วคิดเป็นเงินXXXต่อชั่วโมง)

กลุ่มนักเรียนจีนจำนวนหนึ่ง(ซึ่งมาจากครอบครัวชนชั้นกลางที่ต้องกระเบียดกระเสียรหน่อยเพื่อค่าเล่าเรียนของบุตรหรือธิดาคนเดียวในบ้าน)ไม่เห็นด้วย พวกเขาเกลียดที่จะคิดว่า ณ นาทีนั้นๆ เงินค่าเล่าเรียน(ซึ่งคำนวณเบ็ดเสร็จแล้วคิดเป็นเงินXXXต่อชั่วโมง)ถูกผลาญไปด้วยเรื่องการเมืองระหว่างอเมริกา อังกฤษ และอิรัก

อาจารย์พอล(ดูเหมือนเขาจะมีศักดิ์เป็นเซอร์ด้วย แต่มิใช่เซอร์พอล แมคคาร์ทนีย์หรอกหนา)ไม่เห็นด้วยแน่นอน เขาเป็นอาจารย์ประเภทที่เตรียมการสอนมาอย่างดี ดวงตาสุกใสด้วยพลังชีวิต ผมสีขาวสนิทเปล่งประกายจนดูเหมือนรัศมีทรงกลดเรืองรองบนศีรษะ เป็นอาจารย์แบบที่นักเรียนรักและบูชา และดังนั้น เขาจึงปล่อยสถานการณ์ในห้องเรียนให้เป็นไปตามเสียงคนส่วนใหญ่(ซึ่งยังหาข้อยุติไม่ได้)

ด้วยความที่อาจารย์เป็นที่รักและบูชา(กึ่งเอ็นดูนิดๆ สำหรับผู้มีความอ่อนไหวต่อเด็กและคนชราเป็นพิเศษ) จึงเริ่มเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในกลุ่มนักเรียนหญิง เพราะเห็นว่าเป็นการกระทำอันโหดร้ายและไม่ให้ความเคารพต่อผู้อาวุโส ซึ่งต้องลำบากลำบนตื่นแต่เช้าและเดินทางมาสอน เพื่อพบความขลุกขลักและชั้นเรียนที่ถูกยึดด้วยเหตุอันไม่สมควร

เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ สองฝ่ายขับเคี่ยวกันด้วยเหตุผลที่ตนคิดว่าถูก
กลุ่มนักเรียนคิดว่าตนมีสิทธิปกป้องเวลาเรียนของตนซึ่งต้องแลกมาด้วยน้ำพักน้ำแรงหรือหยาดเหงื่อของพ่อแม่
ผู้ประท้วงคิดว่าตนมีสิทธิยึดห้องและเวลาเรียนของผู้อื่นเพราะเวลานั้นผู้คนในอิรักกำลังล้มตาย ชีวิตประชาชนผู้บริสุทธิ์ต้องถูกคุกคาม เหล่าทหารถูกส่งไปทำสงครามซึ่งพวกเขาไม่อยากจะก่อ และท่าทีของสหรัฐอเมริกาที่เกะกะระรานมากขึ้นทุกที

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย
นักเรียนหนุ่มชาวอเมริกัน(เพียงคนเดียวในห้อง)ตะโกนขึ้นว่า FUCK YOU!!!
ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว
ผู้ประท้วงคนหนึ่งทำท่าหัวเสียจนดูเหมือนจะเกิดการวางมวย แต่เขาถูกห้ามปรามโดยเพื่อนซึ่งดูจะรู้เกมการเมืองมากกว่า หนึ่งในกลุ่มประท้วงพูดอย่างสงบว่า พวกเขาคือผู้ศิวิไลซ์และจะยอมรับฟังทุกความเห็นตามระบอบประชาธิปไตย
หนุ่มอเมริกันเถียงกับผู้ประท้วงได้ไม่นาน เขาก็ถูกกลุ้มรุมล้อมโดยบรรดานักข่าวจากชมรมหนังสือพิมพ์ประจำมหาวิทยาลัย ซึ่งต้องการถามชื่อเสียงเรียงนาม ขอสัมภาษณ์ ถ่ายรูป และอะไรเทือกนั้น
ท่ามกลางความวุ่นวายไร้ที่ยุติ อาจารย์พอลตัดปัญหาด้วยการประกาศเลื่อนเวลาสอนไปวันอื่น แล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปอย่างสง่างาม

ในที่สุด กลุ่มผู้ประท้วงประกาศว่าใครอยากอยู่ฟังคำแถลงการณ์ของกลุ่มประท้วงก็จงอยู่ ใครไม่อยากก็จงออกไป
ทุกคนลุกและเริ่มทยอยออกจากห้อง นักเรียนคนสุดท้ายในห้องนั้นคงจะเป็นหนุ่มอเมริกันซึ่งยังวุ่นอยู่กับการให้ความเห็นทางการเมืองกับนักข่าว

ที่หน้าประตูห้อง แสนดีพบเด็กหนุ่มที่อาสาแกมบังคับถือของให้เธอเมื่อวันก่อน
เขาคือหนึ่งในกลุ่มผู้ประท้วงที่ยืนวางมาดอย่างแสนพออกพอใจในตัวเอง
เธอแสร้งจำเขาไม่ได้ ขณะเขาแสร้งจำเธอไม่ได้เช่นกัน
รอยยิ้มอย่างมีชัยซุกซ่อนอยู่บนใบหน้าเขา

คืนนั้นแสนดีออกไปเดินเที่ยวในเมืองกับเพื่อนร่วมห้องกลุ่มหนึ่ง
พวกเธอเห็นหนุ่มอเมริกันคนนั้นเดินอยู่ในเมืองเช่นกัน
ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตา
ใบหน้าเขาซ่อนรอยยิ้มแบบพออกพอใจในตัวเอง
สาวชาวจีน คู่ควงซึ่งเดินตามมาติดๆ ซ่อนรอยยิ้มแบบเดียวกัน

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

เวลาล่วงเลยเข้าฤดูหนาว ฤดูที่ฟ้ามืดตั้งแต่ตอนสี่โมงเย็น
แสนดีได้รับเชิญไปปาร์ตี้วันเกิดเพื่อนหนุ่มชาวเม็กซิกัน เธอออกจากบ้านเกือบหนึ่งทุ่ม ในมือมีแผนที่เล็กๆ ซึ่งเพื่อนวาดให้

พอเลี้ยวเข้าซอยนั้น บรรยากาศพลันเปลี่ยนไป ทุกอย่างช่างไม่คุ้นตา ซ้ำร้ายท้องฟ้ายังอึมครึม ขมุกขมัวอย่างประหลาดราวกับหนังสยองขวัญ

หนุ่มแขกคนหนึ่งโผล่มาจากข้างทางและทักเธออย่างเป็นมิตร
จะไปไหนหรือคุณ
แสนดีเชื่อในจิตใจอันประเสริฐแสนดีของเธอเองมาโดยตลอด เธอเชื่อว่าเธอไม่ใช่พวกเรซิสต์ที่ตัดสินคนจากเชื้อชาติหรือสีผิว เธอจึงตอบไปตามมารยาทอันดีงาม
ไปบ้านเพื่อนน่ะค่ะ
บ้านเพื่อนอยู่ไหนล่ะ
อยู่ในแผนที่เนี่ยค่ะ
เหรอ งั้นผมช่วยหาละกัน โดยไม่ต้องรอให้แสนดีตอบรับหรือปฏิเสธ เขาเดินตามมา
ตายห่า!!! แสนดีคิดพลางจ้ำเท้าต่อไป ผู้ชายคนนั้นเดินตามมาเรื่อยๆ และชวนคุยนู่นคุยนี่ ระยะทางดูจะไกลแสนไกล เธอเดินผ่านบ้านหลังแล้วหลังเล่า แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะหาบ้านในแผนที่พบ เธอวิตกมากขึ้นทุกที ไม่ใช่เพราะเธอหลงทาง แต่เป็นเพราะ 1.ผู้ชายแปลกหน้าที่เดินตามต้อยๆ และท่าทีเป็นมิตรฟุ่มเฟือยราวกับรู้จักกันมาแต่ชาติปางก่อน 2.ท้องฟ้าที่มืดลง มืดลง 3.เส้นทางทอดไกลที่นอกจากเขาและเธอก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดอีกแม้แต่แมวสักตัว 4.โทรศัพท์ระบบโวด้าโฟนซึ่งเผอิญเงินหมดเกลี้ยงและไม่มีใครแฮปปี้ใจดีให้ยืม และที่ร้ายกาจคือ มือของเขาซึ่งเริ่มรุกรานพื้นที่บนไหล่เธอ

แสนดีเร่งฝีเท้า
เธอฉุนจัด... และกลัวฉิบหาย
เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง แต่อะไรล่ะ??
เธอนึกอยากวิ่งไปกดออดประตูบ้านไหนสักบ้านและขอความช่วยเหลือ แต่ตึกอิฐสีแดงดูแข็งกร้าวเย็นชาเกินไป คนที่มาเปิดประตูจะเป็นคนประเภทไหนกันนะ

เธอนึกอยากหันไปบอกเขาว่าได้โปรดหยุดเดินตามฉันเสียทีเถอะ เพราะฉันประสาทเสียหมดแล้ว และฉันก็ไม่ได้อยากจะเป็นเพื่อนกับคุณ
ตัวเลือกนี้อาจส่งผลได้สองกรณี คือ
A. ถ้าเขาเป็นคนดีที่เป็นมิตรเกินไป เขาคงจะหยุด ทำตามที่เธอขอร้อง และเดินจากไปด้วยความเสียใจ
B. ถ้าเขาเป็นคนไม่ดีที่คิดอะไรไม่ดีๆ เขาอาจจะโกรธและใช้กำลัง เขานับเป็นผู้ชายร่างเล็ก แต่ก็ยังถือว่าตัวใหญ่กว่าเธออยู่ดี

แสนดีตัดสินใจรอดูท่าทีไปก่อน สถานการณ์อาจดีขึ้น เช่น เธออาจพบบ้านหลังนั้น หรืออาจมีใครสักคนเดินผ่านมา แต่ก็ไม่ จนเมื่อเดินมาถึงตึกอิฐอีกบล็อกหนึ่ง เขาชี้ให้ดูในแผนที่ คงจะเป็นข้างหลังโน่นมั้ง เขาบอกพลางชี้ไปด้านหลังของตึกซึ่งดูมืดสนิทเปลี่ยวสงัด จะมีที่ไหนเหมาะสำหรับการก่อเหตุฆาตกรรมชำแหละศพยิ่งไปกว่านี้อีก เราเดินเข้าไปดูกันเถอะ

ต้องยอมรับว่าแผนที่วาดมือห่วยๆ ที่เพื่อนให้มาดูเหมือนจะบอกไว้อย่างนั้นจริงๆ
แต่จะมีบ้านตั้งอยู่ในซอกหลืบมืดบัดซบหลังบ้านอีกแถวนึงได้ยังไงวะ!
ถ้าหมอนี่ไม่ได้คาดหวังให้แสนดีโง่บรม เขาก็คงเป็นพวกไร้คอมม่อนเซ้นส์สุดๆ
ดูเขาจะไม่รู้ตัวเอาเสียเลยว่ากำลังทำให้แสนดีขวัญกระเจิง หรือบางทีเขาอาจกำลังสนุกกับการทำเช่นนั้น บางครั้งคนเราก็พบความสนุกรื่นรมย์ในการคุกคามและแสดงอำนาจเหนือคนอื่น
แสนดีแทบสติหลุด เธอไม่อยากแสดงความกลัวแต่ก็หันเดินฉับๆ จนเกือบเป็นการวิ่ง ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าตามมา
คราวนี้เธอไม่พยายามจะมองหาบ้านเวรนั่นแล้ว
เธอมองหาใครสักคน ใครก็ได้
ใคร ใคร ใคร ใคร - ใครก็ได้ช่วยด้วย

พระอัลเลาะห์ทรงโปรด
เมื่อมีฤดูร้อน ย่อมมีฤดูหนาว และในความมืด ย่อมมีแสงสว่าง
แสนดีเห็นแสงสว่างเจิดจ้าตั้งอยู่ตรงหน้า เธอผลักประตูเข้าไปทันที
ขอซื้อบัตรเติมเงินโวด้าโฟนค่ะ
แม้ยังไม่ใช่ประตูสวรรค์ มันก็ใกล้เคียง แสนดีพบตัวเองอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็กของชาวปากีสถานซึ่งมีคนขายสองคนและลูกค้าที่กำลังเลือกของอีกสองสามคน

หนุ่มที่ตามเธอมาตลอดทางยืนรออยู่ด้านนอก ไม่ยอมเดินเข้ามา
แสนดีเอ้อระเหยลอยชายอยู่ในร้านอันอบอุ่น เธอฉีกซองพลาสติก บรรจงเลือกเหรียญออกมาขูดและทำการกดหมายเลขเติมเงินขณะพยายามสบสายตากับเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตที่ดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ เธออยากจะบอกว่า ช่วยด้วย แต่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังวิ่งหนีจากอะไร คนสติไม่ดีที่ใจดีไม่เข้าเรื่อง หรือคนประสงค์ร้าย หรือว่าความวิตกจริตของเธอเอง

ในที่สุดผู้ชายคนนั้นก็ตามเธอเข้ามา
แสนดีรู้ว่าตราบใดที่เขายังอยู่แถวนี้ เธอไม่มีวันออกจากร้านนั่นเด็ดขาด
ยังไม่ทันที่เธอต้องเอ่ยคำว่า ช่วยด้วย ดูเหมือนเจ้าของร้านจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
เขาเป็นเพื่อนคุณรึเปล่า ชายชาวปากีสถานท่าทางสูงอายุถาม
ไม่ค่ะ เขาเดินตามฉันมา สายตาแสนดีคงบอกทุกอย่าง เธอไม่เคยรู้สึกกลัวขนาดนั้นมาก่อนในชีวิต

ณ วินาทีนี้ หากมีใครบอกว่าย่านนี้เกิดคดีฆ่าข่มขืนมาแปดครั้ง แสนดีคงเชื่อโดยไม่ต้องลังเลว่าเป็นฝีมือของหมอนี่ ทุกคนในร้านหันมามองผู้ชายคนนั้นเขม็ง อะฮ่า! ในที่สุด ก็มีเรื่องสนุกตื่นเต้นไว้เล่าให้เพื่อนบ้านฟังแทนการพร่ำเพ้อเรื่องดินฟ้าอากาศ! Finally God has mercy on us in England!

ผมต้องการให้คุณออกไปจากร้านนี้ ชายเจ้าของร้านพูด
ผู้ชายคนนั้นค่อยๆ ถอยหลังและเปิดประตูออกไป
ทันทีที่ประตูปิดลง แสนดีน้ำตาไหลพรากโดยไม่ต้องพึ่งยาหม่อง
รอดแล้วโว้ย!!!! เธอโล่งใจแต่ยิ้มไม่ออก
น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด โธ่เว้ย ทำไมกรูต้องมาร้องไห้ให้คนแปลกหน้าดูเล่นด้วยนะ
สาวปากีสถาน ลูกสาวเจ้าของร้าน ยื่นกล่องคลีเน็กซ์ให้อย่างเห็นใจ
กระดาษชุ่มน้ำตาแผ่นแล้วแผ่นเล่า เธอใจดีเหลือเกิน แสนดีคิดแล้วสะอื้นฮักๆ จนสติกลับมาและพร้อมสำหรับบทสนทนาในภาษามนุษย์

ลูกค้าคนใหม่เดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตมา เธอเป็นสาวชาวอังกฤษ
หนูคนนี้ถูกผู้ชายเดินตามแน่ะ ชายเจ้าของร้านแจ้งข่าว หากจะมีภัยอันตรายใดๆ ในละแวกนี้ ชาวบ้านก็ควรมีสิทธิได้รับรู้สินะ
โอวว มายก็อด เธอเอามือลูบอก ทำท่าเห็นอกเห็นใจอย่างแรง แล้วพูดอะไรในทำนอง In this country, if you are followed by some man, you can call the police (ในประเทศนี้น่ะนะ ถ้าหนูถูกคนเดินตาม หนูแจ้งตำรวจได้นะ)
เออ บ้านกรูก็มีขื่อมีแปค่ะ ไม่ได้เป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนโว้ย ฮือๆๆ แงๆๆ (ร้องไห้ต่อด้วยความแค้นในตัวนังเจ๊คนนี้)

เขาเป็นคนชาติไหนกัน เจ๊ชาวอังกฤษคนนี้ถามต่อ คนอื่นๆ ในร้านซึ่งปะปนไปด้วยหลายเชื้อชาติหันมามอง ดูเหมือนจะรอคำตอบ
ไม่รู้สิคะ... เขาอาจจะเป็นแขกอาหรับ อาจจะเป็นแขกตุรกี อาจจะเป็นแขกอินเดีย หรือแขกปากีสถาน...
วินาทีที่พูดจบ เธอนึกเสียใจในคำตอบ
สาวปากีสถานผู้ใจดีดูจะอึ้งไป แววตาเธอไม่ได้แสดงความโกรธใดๆ
แย่กว่านั้นอีก แสนดีคิดว่าเธอเจ็บปวด...

แสนดีไม่คิดจะปริปากเล่าเรื่องระทึกขวัญนี้ให้ใครที่เมืองไทยฟัง
เธอไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วง
แต่ลึกๆ เธอคิดว่าอาจเป็นเพราะเธอยังไม่แน่ใจอยู่นั่นเอง
อะไรหรือที่เธอหวาดกลัวนัก
ที่ด้านหลังซอกตึกนั่น เธออาจค้นพบความดำมืดอับแสงในจิตใจมนุษย์
แต่เธอก็ไม่ได้เข้าไป
ตรงกันข้าม เธอตรงดิ่งเข้าหาแสงสว่าง
แต่บางที ในร้านที่สว่างไสว อบอุ่น ล้อมรอบด้วยผู้คนใจดี
เธออาจค้นพบความดำมืดในจิตใจตัวเองเข้าแล้วโดยไม่รู้ตัว

 

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

คืนนั้นหนุ่มอเมริกันมาร่วมปาร์ตี้ ถึงตอนนี้ทุกคนต่างรู้จักเขาในความสนุกสนานเฮฮาและความกระตือรือร้นในห้องเรียน
เพื่อนสาวชาวอังกฤษจู่ๆ ก็ถามความเห็นทางการเมืองและเปิดฉากถกเถียงนิดหน่อย (ช่างกล้าหาญจริง) ดูเธอคงจะรู้ข้อดีอย่างหนึ่งของการเป็นหญิง หนุ่มอเมริกันอธิบายเหตุผลและความชอบธรรมของประธานาธิบดีและประเทศชาติอันเป็นที่รักยิ่งในการรุกรานอิรักด้วยท่าทีอดทนสุดขีด ราวกับกำลังอธิบายให้เด็กๆ ผู้ไม่รู้ประสีประสาฟัง
ใครสักคนถามขึ้นว่า เขามาจากภูมิภาคส่วนไหนในอเมริกา แสนดีคิดว่าช่างเป็นคำถามธรรมดาๆ ที่แฝงความร้ายกาจ พอเขาตอบว่ามาจากรัฐหนึ่งซึ่งทำให้ทุกคนนึกถึงทะเลทราย คาวบอย การดวลปืน และต้นกระบองเพชร ประเด็นการเมืองก็ยุติลงอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนั้นต่อ
แสนดีคิดว่าเขาช่างเป็นชาวอเมริกันที่ภาคภูมิใจและหยิ่งยโสในความเป็นอเมริกันของตนเองสุดขีด
แต่แปลกที่เธอไม่นึกรังเกียจเขา จะว่าไป นี่เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่เธอนึกชอบหน้าเขาขึ้นมานิดๆ ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง

 

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©


ปลายเทอม ชั่วโมงเลคเชอร์คาบสุดท้ายจบไปนานแล้ว
เหลือเพียงการทำวิทยานิพนธ์ส่งอาจารย์แล้วแสนดีก็จะได้เดินทางกลับบ้าน
เพื่อน