อยากอัพบล็อกแต่ยังไม่ขึ้นเอ็นทรี่ใหม่เพราะยังอยากพูดถึงหนังเรื่องนี้อยู่

แต่ก่อนอื่น
ขอนินทาคนนิดนึงนะ

หลังอัพบล็อกคราวก่อน ได้ลองคลิ๊กเข้าไปในบล็อกคนแปลกหน้า
(บางครั้งลองสุ่มๆ คลิ๊กดูจากรายการ Recently Updated ก็เจออะไรขำๆ เหมือนกันแฮะ)
ปรากฏว่าไปเจอเรื่องสั้นที่คุ้นความรู้สึกอย่างแรง

คุ้นขนาดบอกได้ทันทีเลยแหละว่าเป็นเรื่องที่ ขโมย มาจากการ์ตูนเรื่อง (a) Wonder Boy หนุ่มน้อยทะลุมิติ ของ Kazumi Yamashita ทั้งดุ้นเลย (ตอนแรกของเล่ม 3)

พยายามจะมองโลกแง่ดี, เอ๊ะ หรือเจ้าของบล็อกแค่ ได้รับแรงบันดาลใจ มาเฉยๆ จิตใต้สำนึกเลยสั่งให้เขียนเรื่องที่คล้ายๆ กันออกมา?
อย่ากระนั้นเลย ไอ้การ์ตูนเล่มที่ว่าก็วางอยู่ข้างฝ่ามือเรานี่เอง (เพิ่งจะขนคืนมาไว้ที่บ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน ยังวางแหมะอยู่บนโต๊ะทำงานอยู่เลย - ถือว่าเป็นคราวซวยของมัน)

พลิกเทียบดูเลยดีกว่า

เผื่อว่าเรา...

จะคิดมากไปเอง...


เจ้าของบล็อกบรรยายเรื่องราว ภาพ เหตุการณ์ และบทสนทนาในการ์ตูนนั้นขึ้นใหม่ในรูปแบบของเรื่องสั้นชนิดที่เรียกได้ว่า ลอกมาช็อตต่อช็อต

ไม่ใช่แบบหยิบยืมมาเป็นคำๆ หรือเป็นประโยคๆ นะ

ช็อตต่อช็อต จริงๆ

เปลี่ยนก็แค่ชื่อตัวละครเพื่อให้ดูเป็นไทยๆ มากขึ้น

อ๊ะ เดี๋ยวก่อน
พยายามสแกนตัวหนังสือแต่ละตัวในทุกๆ บรรทัด
เผื่อว่ามันจะแอบบอกไว้ตรงไหนสักแห่งว่า นี่ผมเอาจากการ์ตูนเรื่องนั้นเรื่องนี้นะคร้าบบบบ

ไม่มี

แถมบอกไว้ชัดเจนว่าแต่งเองอีกตังหาก

ช่วยหน้าด้านให้ได้มากกว่านี้

Kazumi Yamashita เป็นนักเขียนสุภาพสตรีอายุเฉียดห้าสิบ เจ้าของผลงาน ป๋าอัจฉริยะ การ์ตูนที่สวยงามและละเมียดละไมที่สุดเรื่องนึง

หลังจากสลัดอาการอึ้งทึ่งและเสียวในอนาคตเยาวชนของชาติ แสนดีก็พยายามปกป้องผลงานของ Kazumi นักเขียนวัยป้าที่ตนชื่นชม, เข้าไปเม้นต์มันอย่างมั่นใจเต็มที่

นี่มัน Wonder Boy ไม่ใช่รึ
หนูทำให้พี่เศร้า

พยายามเตือนสติอย่างประหยัดถ้อยคำที่สุด
มั่นใจเต็มที่ว่ามันต้องเป็นเด็กเกรียนๆ ไร้มารยาท พ่อแม่ไม่รัก และไม่มีเพื่อนดีๆ คอยสั่งสอน

พอคลิ๊กเข้าไปดู Profile

ไอ้ฉิบหาย
แมร่ง แก่กว่ากรูอีกแน่ะ
กรูว่ากรูแก่แล้วนะ

(-_ - )9

ถึงกับอยากนัดตบมันเลยทีเดียว
โตมาเป็นผู้เป็นคนได้ไงวะถึงป่านนี้

ผู้หญิงตบผู้ชาย ---> อืม ผู้ชายมันคงเลวเนอะ
ผู้ชายตบผู้หญิง ---> โห ไอ้เฮี่ย!

ขโมยผลงานของนักสร้างสรรค์เพศชาย ---> อืม... เลวเนอะ
ขโมยผลงานของนักสร้างสรรค์เพศหญิง ---> อี๋ยยยยยยยย์

จดจำไว้นะที่รัก นี่คือความจริงของโลก
อยากเท่าเทียมก็ไปหัดนั่งฉี่สิ(วะ)

โอเคๆ นี่อาจไม่ใช่ความผิดในระดับจิตสำนึกของบุคคล
ก็อย่างที่รู้ รากฐานการศึกษาของชาติมันเน่ามานานแล้ว
สอนให้ท่อง สอนให้จำ ลอกข้อสอบตอนอนุบาล ลอกข้อสอบตอนเอ็นฯ ลอกการบ้าน ลอกรายงาน ลอกวิทยานิพนธ์

แสนดีเคยลอกการบ้านเลขและข้อสอบเลขตอนอนุบาลสอง
ปรากฏว่าดันสอบได้ที่ 1 ของห้อง เพราะคะแนนรวมทุกวิชาสูงสุด
ตอนประกาศคะแนน เด็กที่ให้ลอกหันมายิ้มให้
เป็นโมเม้นต์ที่ละอายใจโคตรๆ

ขึ้น ป.1 ไปครึ่งเทอม ยังนั่งกลัวอยู่เลยว่าความลับนี้จะลอดไปถึงหูคุณครูอนุบาลแล้วเค้าจะบุกมาลากเรากลับไปเรียนซ้ำชั้น

สิ่งที่กลัวไม่เคยเกิดขึ้น และจนถึงปัจจุบันก็ยังคงโง่เลข

©©©©©©©©©©©©©©©©©©

หลังจากนั้นสักสองวัน
ลองเข้าไปในบล็อกเดิมเพื่อดูว่าเจ้าของบล็อกจะใช้สมองคิดทำการอันใดต่อ

ปรากฏว่ามันลบเม้นต์ดิฉันไปเฉยๆ

โอ ปรีชาญาณช่างล้ำลึก

ก็เลยจัดแจงเม้นต์ด้วยภาษาสุภาพเพิ่มไปอีกหลายบรรทัด
ส่งลิงค์เอ็นทรี่ประวัติศาสตร์ในบล็อกพี่แมวหลอนเมื่อปลายปีก่อนไปให้เค้าดูเป็น Case Study
โดยไม่ลืมแถมท้ายว่าจะแวะมาทักทายใหม่

หลังจากนั้นอีกหลายวันก็พบว่าเอ็นทรี่นั้นถูกลบไปแล้ว
แต่เอ็นทรี่อื่นๆ ซึ่ง ได้รับแรงบันดาลใจ มาจากการ์ตูนเรื่องเดียวกันโดยไม่มีการให้เครดิตก็ยังคงอยู่

ถึงตอนนี้แสนดีรู้ตัวแล้วว่าไม่จำเป็นต้องพยายามให้เขาปฏิบัติกับเพื่อนมนุษย์และตนเองอย่างให้เกียรติอีกต่อไป

ความรู้สึกประมาณเดียวกับตอนนัดคุยเพื่อหาความจริงกับใครคนหนึ่ง แล้วโดนเธอขโมยของ

ผิดหวัง.

กับคนเลวนั้น เราเอาชนะได้ เราให้อภัยได้
เพราะถ้าขึ้นชื่อว่า เลว แล้ว อย่างน้อยคนๆ นั้นก็คงมีความรู้สึกผิดซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจบ้าง
และใครก็ตามที่ยังสามารถรู้สึกผิด รู้สึกละอาย ก็สมควรได้รับการอภัย

ตรงข้ามกับคนที่ไร้จิตสำนึกโดยสิ้นเชิงหรือเลอะเลือนจนหลงผิด
คิดว่าตนคือผู้ทรงศีลทั้งๆ ที่เป็นอาชญากร
คิดว่าตนคือนักบุญทั้งๆ ที่เป็นเผด็จการ
คิดว่าตนเป็นเหยื่อทั้งๆ ที่เป็นผู้กระทำ

ความโง่เป็นสิ่งที่เราไม่จำเป็นต้องให้อภัย

เพราะคนโง่ไม่ได้ผิด
คนโง่ก็เป็นแค่คนโง่

สติมา ปัญญาเกิด

จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้

©©©©©©©©©©©©©©©©©©

สำหรับคนที่สนใจหนังเรื่อง Sweet Movie แล้วยังไม่ได้หามาดู
ขอให้แสนดียั่วน้ำลายคุณเล่นๆ ด้วยการบอกคร่าวๆ ว่าคุณจะได้พบเจอประสบการณ์สยิวอย่างไรบ้าง

เปิดเรื่องมาบนเวทีประกวดนางงามจิ๋มสด
(จิ๋มเป็นคำหยาบคายรึเปล่าคะ มามี๊)
นางงามจากประเทศต่างๆ เดินขึ้นเวทีมาเอาขาพาดขาหยั่งเพื่อให้แพทย์ตรวจภายใน
ผู้มีจิ๋มสดที่สุดคือ มาดมัวแซลแคนาดา (เธอเป็นหนึ่งในตัวเอกของเรื่อง แต่กลับเป็นตัวละครไร้ชื่อ) รางวัลที่เธอได้รับคือการแต่งงานกับนายทุนผู้มั่งคั่ง
เธอคือตัวแทนแห่งจิตวิญญาณที่ท่องไปในโลกทุนนิยม

หญิงสาวตัวเอกอีกคนท่องไปตามลำน้ำในเรือรูปคาร์ล มาร์กซ
ภายในเรือบรรจุขนมหวานสารพัดชนิด แต่คาร์ล มาร์กซ ของเธอกำลังหลั่งน้ำตา
หลังมีเซ็กส์กับชายหนุ่มในถาดน้ำตาลยักษ์
เขาถามเธอว่า "Are you afraid of the past?"
แอนนาตอบว่า "I brought a lot of sugar, but I can't get rid of the bitter taste."
ฉันไม่ขอพูดถึงเธอมากไปกว่านี้
เอาเป็นว่าใครจะสร้างหนังแล้วดันหาคนเล่นบททำนองนี้ไม่ได้ขอให้มาหาแสนดีได้เลย
แสนดีจะเล่นให้ฟรีๆ เพราะอยากโดนเนรเทศจากประเทศตัวเองซัก 7 ปี
คงเป็นเกียรติเป็นศรีแก่วงศ์ตระกูลดีแท้

Anna Prucnal โดนแบนวีซ่าห้ามกลับเข้าโปแลนด์ 7 ปีหลังบทบาทการแสดงสุดท้าทายศีลธรรม
เล่นเอาอดไปดูใจแม่ที่กำลังป่วยตายกันเลยทีเดียว (ฟังคลิปสัมภาษณ์จากปากเธอได้ใน DVD)

โอ้ แม่เจ้าอุมาเทวี พระลักษมี และแม่สุรัสวดี

พยายามเข้านะ มนุษย์โลก เราเดินทางกันมาไกลแล้ว

และเมื่อไหร่ก็ตามที่คุณพบเห็นอะไร absurdๆ

อย่าง ป้ายที่แขวนไว้หน้าวัดเพื่อรณรงค์ให้เหล่าภิกษุสงฆ์มาร่วมม็อบชุมนุมเรียกร้องให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ/ ป้ายโฆษณาจตุคามรามเทพรุ่นฝังไมโครชิปหน้าแฟมิลี่มาร์ท/ การที่ทางวาติกันออกมาเตือนชาวโรมันคาทอลิกว่าการฝึกโยคะจะเป็นภัยคุกคามต่อคริสตศาสนจักรและหนทางสู่สวรรค์/ การที่ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองออกมาให้ความเห็นอย่างร้อนรนเรื่องพจนานุกรมศัพท์เด็กแนวว่าจะบ่อนทำลายภาษาและวัฒนธรรมไทยอันล้ำค่า/ การที่หนังเรื่องนึงถูกแบนเพราะมีฉากหมอกินเหล้าเป้าตุง/ การที่มีคนออกมาให้ความเห็นว่าโฆษณายืดอกพกถุงคือการยั่วยุให้เด็กมีเพศสัมพันธ์/ การที่ซุ้มในงานสัปดาห์หนังสือและร้านอากิบะถูกเหล่าผู้ปกครองเด็กๆ ส่งตำรวจมาสั่งปิดด้วยข้อหาค้าสื่อลามกอนาจาร (การ์ตูน Y นะไม่ใช่การ์ตูน H - จะเว่อร์กันไปถึงไหน)/ หรือกระทั่งการที่หญิงสาวหน้าตาดีอยู่ดีไม่ว่าดีมายืนแจกเสื้อยืดฟรีๆ

ฉันอยากให้คุณยืนนิ่งๆ หลับตาแล้วประหวัดใจไปถึงการบูชายัญเทพเจ้าป่าเขาด้วยชีวิตมนุษย์/ การล่าจับแม่มดมาเผาทั้งเป็น/ ภาพสงครามครูเสด/ โครงการขยายสายพันธุ์ชาวอารยันเพื่อเพาะเลี้ยงมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบตามอุดมคตินาซี/ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในที่ต่างๆ ทั่วโลก

ตบบ่าตัวเองเบาๆ ถ้าคุณอยู่คนเดียว
กำมือขวาขึ้นแนบหัวใจ
ดื่มด่ำกับสิ่งที่เรียกได้ว่า วิวัฒนาการอันยิ่งใหญ่
บอกตัวเองไว้: พยายามเข้านะ มนุษย์โลก เราเดินทางกันมาไกลแล้ว

จากนั้น ก้มมองปลายตีนตัวเองแล้วเดินต่อไป

**ในขั้นตอนสุดท้ายนี้ สำคัญยิ่งที่คุณต้องเดินจากมาด้วยใจอันสงบนิ่ง ราบเรียบประดุจผิวน้ำที่ไม่ได้ต้องลม เพราะถ้าคุณเดินจากมาด้วยความภาคภูมิใจในความมีสติ(กว่า)ของตน เท่ากับคุณกำลังถูกครอบงำด้วยอีกโฉมหน้าหนึ่งของอวิชชา (ฮ่า เกือบไปแล้วเรา) ซึ่งก็คือความหยิ่งทนง และนั่นจะทำให้คุณหลุดพ้นจากวัฏจักรสงสารได้ช้าลง(ห๊ะ! อะไรนะ)

เพราะมีอวิชชา สังขารจึงมีขึ้น วิญญาณจึงมีขึ้น นามรูปจึงมีขึ้น สฬายตนะจึงมีขึ้น ผัสสะจึงมีขึ้น เวทนาจึงมีขึ้น ตัณหาจึงมีขึ้น อุปาทานจึงมีขึ้น ภพจึงมีขึ้น ชาติจึงมีขึ้น ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส และอุปายาสจึงมีขึ้น (แปลว่าความทุกข์ทมขมขื่นเคียดแค้นหม่นไหม้ล้วนมีที่มาจากตัวโง่)
http://www.oknation.net/blog/pierra/2007/05/28/entry-1

ความจริงคืออะไร เราอาจไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยในช่วงชีวิตนี้
แต่ตอนนี้ขอให้คนโง่ๆ อย่างเราได้ดื่มด่ำกับวิวัฒนาการของมวลมนุษย์
ซาบซึ้งกับคุณค่าแห่งประวัติศาสตร์ที่ทำให้เรายังมีแรงยืนอยู่ได้ (ยังไม่ต้องทำอะไรหรอก แค่ยืนอยู่เฉยๆ ให้ได้ก่อนก็พอ)

ยืนอยู่ให้ได้, ท่ามกลางความโง่เง่าทั้งหลายบนโลก
และจงระลึกไว้เสมอว่าอีเธอร์ยังสถิตอยู่กับเธอ

(โปรดนึกภาพการกางแขนในทุ่งกว้าง เงยหน้ามองฟ้า กลีบดอกไม้โปรยปราย)

©©©©©©©©©©©©©©©©©©

หลายเดือนก่อนไปร้านหนังสือเก่าหลังเมอร์รี่คิง วังบูรพา
ได้หนังสือบางๆ มาเล่มนึง ชื่อ พ่อมดมหัศจรรย์แห่งอ๊อซ ฉบับเซน พิมพ์ปี 2544
มีชื่อ ศักดิ์ บวร เป็นผู้เรียบเรียง
อ่านๆ ไปแป๊บเดียวจบ ไม่ได้ประทับใจอะไรเท่าไหร่

มีที่สะดุดใจอยู่บ้างก็คือ มนุษย์ดีบุกผู้ไร้หัวใจ คือ ผู้เสาะหา ความมี สติ ในหลักปรัชญาของเซน
และการที่มันขี้แย เอาแต่ร้องไห้สงสารเพื่อนๆ ที่หลับใหลไร้สติเพราะฤทธิ์ดอกฝิ่น

ก็เลยทำให้ตัวเองขึ้นสนิม
ก็คือการมีอารมณ์อ่อนไหวเกินไปจะทำให้เราเป็นอัมพาตทางจิตวิญญาณ
พลังงานแห่งรักจะขาดการเคลื่อนไหว เป็นอุปสรรคต่อการไหลเวียนของพลังงานจักรวาล บลาๆๆๆ

ฟังดูนิวเอจเหลือเกินเว้ยเฮ๊ยย

จนเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ไปร้านคิโนะที่เอ็มโพเรียม
เจอหนังสือปกแข็งสวยๆ เล่มหนาประมาณนึงชื่อ The Zen of Oz โดย Joey Green พิมพ์ปี 1998
พอเปิดๆ ดู ก็ปรากฏว่า

เนื้อหาเหมือนกันทั้งเล่มเลยเว้ยเฮ๊ยย

ศักดิ์ บวร ไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองเป็น ผู้แปล เพราะเขามีการตัดเนื้อหาที่ยืดเยื้อหรือส่วนของการยกตัวอย่างแบบฝรั่งๆ ออกไป
ภาพประก่งประกอบก็เอาเขามาทั้งนั้น
แต่พลิกๆ ดูทั้งเล่ม แม้แต่ตรงสันปก ก็ไม่เห็นคำว่า Joey Green
ในคำนำสำนักพิมพ์ก็มีแต่คำว่า แฟรงค์ โบม (เจ้าของผลงาน The Wonderful Wizard of Oz)

แหม พี่ไทย

ทำไปได้

©©©©©©©©©©©©©©©©©©

โห ว่าจะเขียนสั้นๆ
รู้ตัวอีกทีก็ยาวเป็นพรืดเลย

หนุกจังๆ

ใครอยากดู Sweet Movie แล้วหาไม่ได้ ก็มายืมได้นะ

ส่วนเรื่องนี้ซื้อเพราะหน้าปกมาพร้อมๆ กันนั่นแหละ
W.R.: Mysteries of the Organism ของผู้กำกับคนเดียวกัน

จำประโยคแรกจาก W.R.: Mysteries of the Organism ได้
Who will protect us from our protectors?

หนังเรื่องนี้ส่งผลให้เขาโดนแบนจากยูโกฯบ้านเกิดไปหลายปี

อืม ยุคสมัยอันมืดมน

นี่คือเอ็นทรี่สุดท้ายแล้ว
เอ็นทรี่สุดท้ายที่จะเขียนในธีมหุ่นยนต์
เจอกันคราวหน้า (คงอีกนานนะ)
จะขอขัดสนิมแล้วกลับมาใช้ธีมบิชชี่ๆ เหมือนเดิม
ธีมคนดีหวานแหววแบบนี้มันไม่เข้ากับดิชั้นยังไงไม่รู้ค่ะ

เห็นแล้วหมดอารมณ์

(ลองคิดถึงตอนดิฉันมีอารมณ์สิคะ ว่าจะสยิวกิ้วขนาดไหน ว้ายกรี๊ด)

©©©©©©©©©©©©©©©©©©

แถมท้ายไว้แก้คิดถึงด้วยแนวทางใหม่ในการเสริมสร้างสติปัญญา

© แบบเรียนเด็กดี ©

นักเรียนจ๋า โปรดอ่านตามคุณครูดังๆ

ครวย - ครวย - ครวย - ครวย

©©©©©©©©©©©©©©©©©©

เห็นรึยังจ๊ะหนูๆ

ความสำคัญของการออกเสียงควบกล้ำ