กราบเรียนพ่อแม่พี่น้องประชาชน
วันนี้หนูมีความยินดีอย่างยิ่งที่จะพูดถึงชายผู้มีอิทธิพลยิ่งในชีวิตเปื่อยๆ ง่อยๆ ของหนู
ไม่รู้ว่าจะเป็นการเชย ล้าสมัย หลังเขา ตกยุค เกินไปหรือเปล่า
หากจะบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับ TCDC ด้วยละ
เรื่องก็มีอยู่ว่า คุณดรีมป็อปอาร์ตได้นำนิตยสาร IMAGE ฉบับเดือนกรกฎาคม 2007 มาเพื่อให้อ่านบทสัมภาษณ์คุณมกุฏ อรฤดี สำนักพิมพ์ผีเสื้อ
เมื่อลองได้อ่านดูแล้ว หนูรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่หลอกหลอนจิตใจสิ้นดี
เพราะเมื่อมองย้อนหลังกลับไป ในตอนที่มีการประกาศยุบ TCDC ในเดือนตุลาคม 2007 แล้วเกิดการวิพากษ์วิจารณ์มากมาย จนใครๆ ก็ลุกขึ้นมา Save TCDC
ใครเลยจะรู้ว่ามีชายคนหนึ่งหัวใจสลายไปก่อนหน้านั้นตั้งสามปีแล้ว
ไม่ใช่เพราะเขาล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าหรอกนะ
แต่เพราะเดิมที โครงการนี้มันสามารถเป็นอะไรที่ดีได้กว่านั้นมากต่างหาก
...หลังจากประกาศกฤษฎีกาออกมาวันนั้น
ผมหัวใจตีบไปเลย ต้องเข้าโรงพยาบาล
กลายเป็นคนป่วยนับแต่นั้น
ผมเรียกมันว่า “หัวใจสลาย”...
จาก: http://www.bflybook.com/Article/InterviewMakut2/InterviewMakut2.htm
อาจเป็นเพราะไอเดีย “สถาบันหนังสือแห่งชาติ” คงไม่เก๋พอ หรือต้องใช้เวลายาวนานเกินไปจนไม่อาจทำให้เห็นเป็นรูปธรรมภายในชั่วระยะเวลาการเร่งสร้างผลงานของรัฐบาลในขณะนั้น
สุดท้ายมันก็เลยออกมาเป็นห้องสมุดในห้าง ที่แสนจะเข้ากับไลฟ์สไตล์ของหนูยิ่งนัก
และจริงๆ แล้ว หนูก็ชอบนะ TCDC น่ะ
บรรดานิทรรศการทั้งหลาย อย่างโชว์ผลงานของวิเวียน เวสต์วู้ด เอยอะไรเอย...
มันทำให้หนูเผลอคิดไปจริงๆ จังๆ เลยทีเดียวนะ
ว่าหนูมีชีวิตอยู่ในประเทศซึ่งเจริญแล้วและถึงแล้วซึ่งความอุดมปัญญาน่ะ
ถ้ามีใครเคยอ่านบทสัมภาษณ์ด้านบนแล้ว ต้องขออภัยด้วยนะคะ
หนูแค่อยากบอกว่าหนูโตมากับสำนักพิมพ์ผีเสื้อ
อ่านงานของบีทริกซ์ พอตเตอร์, แมรี่ นอร์ตัน, โรอัลด์ ดาห์ล, คาลิล ยิบราน ฯลฯ ก็จากที่นี่
แต่แม้จะมีหนังสือของสำนักพิมพ์นี้กองอยู่ที่บ้านมากมาย
หนูก็มีเรื่องอยากจะสารภาพ
คือหนูไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า วาวแพร และนิพพานฯ เป็นนามปากกาของลุงหมู
(ขออนุญาตเนียนๆ นับญาติไปเลยนะลุงนะ)
คือสมัยก่อนก็สักแต่ว่าอ่านอ่ะนะ คนเขียนจะเป็นใครก็ไม่เคยอยากรู้หรอก
และด้วยอารามอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองในฉับพลัน
หนูจึงนึกถึงหนังเกาหลีเรื่องล่าสุดที่หนูชอบ และนึกสงสัยว่าผู้กำกับเป็นใคร
อา... สมัยนี้ช่างแสนสบายที่มีอินเทอร์เน็ตให้ใช้
แค่คลิกสองที ข้อมูลทุกอย่างที่อยากรู้ก็ปรากฏตรงหน้า
Chang-dong Lee ผู้กำกับเรื่อง Secret Sunshine เป็นอดีตคุณครูชั้นมัธยมปลาย ทำหนังครั้งแรกก็อายุปาไปสี่สิบกว่าๆ แล้ว ตอนนี้ทำมาไม่กี่เรื่อง แต่เท่าที่อ่าน ดูเหมือนแต่ละเรื่องจะแรงๆ ทั้งนั้น และที่น่าสนใจสุดๆ คือ ตั้งแต่ปี 2003 เขาได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมด้วยละ
โห... วิสัยทัศน์ในการบริหารประเทศเค้าช่างน่าทึ่งเนอะ!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศบางประเทศในแถบเอเชียด้วยกัน ซึ่งทั้งอดีตรัฐมนตรีและรัฐมนตรีคนปัจจุบันของกระทรวงไอซีทีได้ให้สัมภาษณ์อย่างชาญฉลาดและซื่อตรงจนน่ายกย่องว่าท่านทั้งสองไม่ใช้อินเทอร์เน็ต
แต่ช่างเหอะ
จะหวังอะไรมากกับประเทศที่คนอ่านหนังสือเฉลี่ยปีละ 2 เล่ม
ไม่ใช่เวียดนามหนิ จะได้อ่านปีนึงเฉลี่ยคนละ 60 เล่ม
แต่ช่างเหอะ
ประเด็นของวันนี้คือ ไม่ว่าใครจะมา ใครจะไป ผลงานจะเป็นของรัฐบาลนี้หรือรัฐบาลไหน หรืออำนาจการเมืองจะตกอยู่กับใคร
นักฝันก็ได้แต่ฝันต่อไป
และอำนาจอธิปไตยก็เป็นของประชาชนอย่างเราแค่ตอนกาบัตรในคูหา
แถมยังไม่เคยล่วงรู้เลยด้วยซ้ำ ว่าจริงๆ แล้วเราสมควรจะได้อะไร
©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©
ปล. ลุงหมูจะเสียใจไหมถ้าได้รู้ว่าเด็กผู้หญิงที่ได้อ่านหนังสือที่ลุงตั้งใจทำออกมาอย่างประณีตได้เติบโตมาเป็นคนก้าวร้าว หยาบคาย เกกมะเหรกเกเร และช่างเสียดสีประชดประชัน หนำซ้ำยังชอบสะกดคำผิด
เพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อสังคมและเด็กๆ รุ่นหลัง ไม่ให้จำคำผิดๆ ไปใช้
หนูได้รวบรวมความผิดพลาดของหนูเท่าที่จะคิดได้ในขณะนี้มาไว้ในที่นี่แล้ว
และคงได้มาเพิ่มเติมต่อไปในภายหลัง
อินเตอร์เน็ต ที่ถูกต้องคือ อินเทอร์เน็ต
มุขตลก ที่ถูกต้องคือ มุกตลก
เซ็กส์ ที่ถูกต้องคือ เซ็กซ์
ตะหงิดๆ ที่ถูกต้องคือ ตงิดๆ
เสร่อ ที่ถูกต้องคือ สะเหล่อ
ครวย ที่ถูกต้องคือ กรวย
ปล. อีกที Persepolis เข้าแล้วที่เฮ้าส์รามา!
อย่าลืมไปพบกันที่โรงหนังสุดเก๋ใจกลางเมืองนะจ๊ะ
edit @ 6 Mar 2008 22:24:07 by Sunday Syndrome
