2008/May/26



เรื่องราวการผจญภัยอันเหนือจริงและวาบหวามนี้เปิดเรื่องที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังเปิดดีวีดี

หนังเรื่องนี้เกี่ยวกับ ฌอง โดมินิก โบบี้ บรรณาธิการบริหารหนุ่มแห่งนิตยสาร ELLE ฝรั่งเศส ผู้มีไลฟ์สไตล์และรสนิยมแสนเก๋ และกำลังโลดแล่นอยู่กับความสำเร็จ แต่จู่ๆ ก็เกิดอาการเส้นโลหิตในสมองแตกเสียอย่างนั้น เขากลายเป็นอัมพาตทั้งตัว มีอาการที่เรียกว่า Locked-in Syndrome คือไม่สามารถเคลื่อนไหวอวัยวะใดๆ นอกจากตาข้างซ้าย เขาจึงต้องเรียนรู้ที่จะสื่อสารกับคนอื่นๆ ด้วยการกะพริบตาเพียงข้างเดียว

หนังเล่าเรื่องผ่านดวงตาของฌองที่กะพริบตาครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งโฟกัสไปที่หน้าอกสาว บางคราวที่เขาโกรธและหงุดหงิด ภาพที่เราเห็นจะเปะปะ ส่ายไปมา หรือกระโดดไปที่เพดาน ไม่ยอมมองหน้าคู่สนทนา บางเวลาภาพที่เราเห็นก็พร่าเลือนด้วยหยดน้ำตา และบางครั้งเราก็เห็นภาพจากความทรงจำของเขาที่วูบวาบไหวหวามและเจิดจ้า

เขาเริ่มเขียนหนังสือบอกเล่าเรื่องราวในชีวิตตนเอง
จากร่างกายที่ถูกจองจำ จิตวิญญาณอิสระของเขาโบยบินออกมาทีละตัวอักษร
ผ่านการไหวกระพือของปีกแห่งความหวัง-เปลือกตาซ้ายของเขา

เป็นหนังสือที่เธอไม่เคยคิดอ่าน เพราะเธอคิดเอาเองว่าเนื้อหาคงเศร้าสลด และเธอก็เกลียดเรื่องเศร้าสลด

แต่นี่เป็นหนังที่มีภาพสวยเรื่องหนึ่ง

ตอนที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว
ฮัลโหล มีไร
เออ แกช่วยฉันคิดหน่อยสิ ฉันอยากทำหนังที่เล่าเรื่อง
เธอกดปุ่ม pause ให้ภาพค้างเติ่งบนจอทีวี
เสียงที่ลอดออกมาจากกระบอกโทรศัพท์หลังจากนั้น คือ บริฟเงื่อนไขต่างๆ ว่าด้วยวิธีการเล่าเรื่อง นักแสดง และฉากอันเป็นที่เกิดเหตุ 

แล้วแกอยากพูดถึงเรื่องอะไรล่ะ
อะไรก็ได้ที่แกอยากจะพูดน่ะ
เรื่องที่ฉันอยากพูด ?”
ใช่ ฉันอยากพูดถึงเรื่องของคนอื่นบ้าง

บทสนทนาดำเนินไป
แล้วตอนนี้แกคิดถึงเรื่องอะไรอยู่
ความเกลียดชัง
ความเกลียดชังทำไม
ฉันกำลังคิดว่าความเกลียดชังไม่ได้เกิดจากการที่เราถูกทำร้ายหรอก แต่เกิดขึ้นเพราะอีกฝ่ายทำให้เราตระหนักหรือรู้สึกว่า ตัวเรานี่ช่างโง่เหลือเกิน

บทสนทนาดำเนินไป
เดือนนึง เสร็จมั้ยวะแก
เออ เสร็จมั้ง
แล้วยี่สิบนาทีล่ะ
บทสนทนาจบลง

เธอดูหนังต่อจนจบ ย้ายไปนอนบนเตียงพลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่เธออยากจะพูด

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

ตอนบ่ายอ่อนๆ ของวันเดียวกันนั้น ซึ่งเป็นวันอาทิตย์
เธอกำลังครุ่นคิด แต่ไม่ได้คิดถึงสิ่งที่เธออยากจะพูด
เธอคิดถึงบทสนทนาเมื่อคืน
บทสนทนาที่แสนจะไม่เป็นธรรมชาติ เหมือนหลุดมาจากหนังห่วยๆ สักเรื่อง
ไม่เป็นธรรมชาติ เพราะ หนึ่ง มีคนอยากรู้ว่าเธอต้องการพูดอะไร
และ สอง มีคนถามว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

จู่ๆ เธอก็เกิดความรู้สึกอันแปลกประหลาด
เธอเริ่มมั่นใจว่าเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นเพียงภาพหลอน
เสียงที่เธอได้ยินอาจก่อรูปมาจากการเล่นกลของสมอง บวกกับเซลฟ์เอสตีมอันต่ำเตี้ย ความต้องการอันน่าสมเพชในส่วนลึกของจิตที่อยากมีใครรับฟัง
เมื่อคืนเธอคงเพียงพูดกับจิตใต้สำนึกของตัวเองผ่านทางโทรศัพท์ที่ไร้ปลายสาย
หรือทั้งหมดอาจเกิดขึ้นในความฝันหลังจากเธอล้มตัวลงนอน

หรือความรู้สึกเคลิ้มเมาทั้งหมดนี่อาจเกิดจากผงมาตาตาบิที่เธอซื้อมาให้แมว และยังคงฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ

เธอเริ่มสงสัยต่อเนื่องไปว่า แม้แต่ในปัจจุบันขณะนี้ก็อาจเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของความฝันอันเนิ่นนาน และการที่เธอรู้สึกว่าตนเองกำลังนั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์ ก็อาจเป็นเพียงภาพหลอนด้วย

ภาพข่าวในทีวีกำลังรายงานสถานการณ์บริเวณอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยที่กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยเริ่มทยอยมารวมตัวกัน พร้อมๆ กับกลุ่มต่อต้านพันธมิตรฯ

สองกลุ่ม สองอุดมการณ์ ต่างฝ่ายต่างคิดว่าตนเองกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง ทรงคุณธรรม และเป็นประโยชน์ยิ่งต่อประเทศชาติ

ทุกอย่างชี้กลับมาที่คำถามเดิมๆ ว่า ความจริงคืออะไร
ทำไมความจริงจึงมีได้หลากหลาย และแตกต่างกันได้สุดขั้วในชั่วขณะเดียวกัน
และที่สุดแล้ว ความจริงมีอยู่จริงไหม

แต่ที่น่าสงสัย น่าอัศจรรย์ น่าพิศวงที่สุด ก็คือ
ทำไมบางครั้งเราต้องเค้นสมองสร้างเรื่องแต่งขึ้นมาเพื่อเป็นช่องทางในการบอกเล่า "ความจริง"

หรือว่าอวัยวะที่เราจะใช้บอกเล่า "ความจริง" กลับกลายเป็นอัมพาตไป

ที่แท้เราคือคนบอดใบ้ในเปลือกขัง
ผู้กำลังดิ้นรนสุดชีวิตที่จะหาทางติดต่อกับโลกภายนอก

หรือเราแค่สำเหนียกดีว่า เรื่องที่เราพยายามจะพูดนั้นเป็นเรื่องของเราเอง และนั่นก็ทำให้เราเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง เราจึงอยาก โยน มันออกไป ให้ดูกลายเป็นเรื่องของคนอื่น เพื่อเราจะพูดถึงมันได้ โดยที่จิตวิญญาณไม่ต้องผ่านการแตกสลายซ้ำอีก

Maybe that’s why novels exist.

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

เธอกะพริบตา พยายามสลัดความแปลกประหลาดที่ติดตรึงในความรู้สึกมาตลอดบ่าย
และเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเบาะขวา
เราจะรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้เป็นเรื่องจริง
แม้แต่คำถามที่ออกมาจากปากเธอตอนนี้ก็ฟังดูแปลกประหลาด

เขาตอบมาด้วยท่าทางสบายๆ
ก็ไม่เห็นต้องรู้เลยนี่
อ้าว ทำไมล่ะ
เธอจะบอกว่าเธอเป็นความฝันของผีเสื้อหรือ

ห๊ะ อะไรนะ เธอขมวดคิ้วแล้วทวนคำ
ความฝันของผีเสื้อ ?”
What kind of conversation is this?
Why did he mention the butterfly?
เขารู้หรือไงว่าเธอดูหนังเรื่อง The Diving Bell and The Butterfly เมื่อคืน
ไม่หนิ... เธอยังไม่ได้พูดถึงมันเลย
โอ้  This is getting weirder and weirder! 

ก่อนที่เธอจะเหวอไปมากกว่านั้น เขาเริ่มเล่าถึงปราชญ์นามจวงจื้อที่หลับฝันไปว่าตนคือผีเสื้อ  และเมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็เริ่มไม่แน่ใจ ว่าตนคือมนุษย์ที่เพิ่งฝันว่าตนเป็นผีเสื้อ หรือว่าเป็นผีเสื้อที่กำลังฝันว่าตนเป็นมนุษย์กันแน่

ก็นั่นน่ะสิ แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เกิดกับเราตอนนี้เป็นเรื่องจริง
เราไม่มีทางรู้หรอก นี่เป็นปัญหาเชิงอภิปรัชญา

ใครเป็นคนเขียนบทวะ ขอดูหน้าหน่อย เธอคิด

แต่มีอยู่วิธีนึงนะ ที่จะช่วยให้เราอยู่กับปัจจุบัน แค่เอามือลูบเข่าตัวเอง ลูบแล้วปล่อย ลูบแล้วปล่อยแบบนี้ไปเรื่อยๆ เขาใช้นิ้วมือข้างซ้ายลูบเข่าซ้ายของตนเองไปมาให้เธอดู ขณะมือขวาบังคับพวงมาลัย

ผัสสะก็เกิดจากอวิชชา มันก็ไม่ใช่เรื่องจริงเหมือนกันนี่
เราถึงต้องรับรู้ถึงการเกิดขึ้นและดับลงของมันไง

เธอนึกถึงอาจารย์วิชาจิตวิทยาผู้เคยเล่าถึงกลไกของจิต เขาบอกว่าหากพลังของคนเรามีอยู่ 10 หน่วย ในช่วงเวลาปกติ เราจะใช้พลังไปกับความคิด 4 หน่วย ความรู้สึก (เจ็บ ปวด ร้อน หนาว) 3 หน่วย และพลังเคลื่อนไหวทางกายอีก 3 หน่วย แต่ถ้าเมื่อไหร่เราใช้พลังงานกับความคิดมากเกินไป จนถึงขั้น 9:0:1 (ตราบใดที่ยังหายใจอยู่ พลังกายอย่างน้อยก็ต้องเป็น 1) เราก็จะหลุดออกไปจากโลกใบนี้ทันที

เขามักแนะนำผู้ป่วยที่กำลังยืนคร่อมอยู่บนเส้นกั้นระหว่างสองโลกให้ดื่มน้ำเย็นจัด และรับรู้ถึงความเย็นที่ไหลผ่านลำคอ
เหตุผลเดียวกับที่ผู้ป่วยหลายคนชอบทำร้ายตัวเอง (เขาเคยเห็นเด็กสาวคนหนึ่งใช้มือหักดินสอแล้วเอาดินสอหักครึ่งนั่นแทงเข้าไปในเนื้อขาอ่อนของตัวเอง จนไขมันสีขาวไหลทะลักออกมา)
เพราะมันคือหนทางที่จะยักย้ายถ่ายเทพลังความคิดมาอยู่กับความรู้สึกเจ็บปวดอันเป็นปัจจุบันขณะได้เร็วที่สุด 

ทั้งนี้ทั้งนั้น วิธีที่ทรงประสิทธิภาพที่สุดอีกวิธีหนึ่งก็คือ ความรู้สึกทางเพศ
เยส...Sex and pain keep you sane.

เธอไม่นึกอยากเจ็บตัวนัก เธอจึงนึกถึงการเมคเลิฟ
But what if love itself isn’t real?

Well, she might as well masturbate.

 

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

 


ฟังนะ นี่คือคำถามที่สำคัญมาก

กรุณาฟังเพลงต่อไปนี้อย่างตั้งใจ



ช่วยบอกฉันทีว่าในนาทีที่ 1.29-1.31 น้องโฟร์-มดเค้าร้องว่า เดี๋ยวปั๊ด ซวก!” เหรอ แล้วมันแปลว่าอะไร
กรุณาอย่าบอกนะว่านี่เป็นปัญหาเชิงอภิปรัชญา
 และสุดท้าย หนังสือ ชุดประดาน้ำและผีเสื้อ ฉบับภาษาไทยเป็นของสำนักพิมพ์ผีเสื้อนะจ๊ะ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่http://www.bflybook.com/BookDetail.aspx?CategoryID=26&SortID=0&PageNumber=1&CoverDesignID=28

และกรุณาอ่านอันนี้ด้วย เพราะมันเจ๋งมาก
http://www.bflybook.com/Article/Bauby/Bauby.htm

ขอบคุณสำหรับลิ้งค์ค่ะ

Comment

Comment:

Tweet


Offshore software developers "soft-group.com" will greatheartedly contribute into clients’ success by providing top-notch decision and process.
#23 by site (31.184.238.73) At 2013-08-11 00:20,
The Staff here are very friendly and extremely soft spoken.Food and the ambiance is fantastic.The destination was really good and I can tell this is the decent place to stay with family,the room and the bathroom A place if you really wanna let loose urself and realize wat freedom is...Great place to say,good blend of hosts. If you want a lovely laid back vacation amidst nature, luxury, good food and activities for kids.
#22 by resorts in Alappuzha (103.7.57.18|117.200.53.101) At 2012-07-15 08:25,
Site optimization includes numbers of various processes. In other way our link packages providing services with link packages options can help every sites owner!
#21 by link building packages (91.212.226.136) At 2012-04-10 13:48,
We can propose you the submit article service to do your release like this good topic top.
#20 by RojasViolet (193.105.210.41) At 2011-11-19 09:53,
^
^
ไม่น่าจะได้อัพภายในสองสัปดาห์นี้นะ
อยากอัพมาเกือบสองเดือนแล้ว คิดถึงเหมือนกัน
หงุงหงิง งุงิ
#19 by Sunday Syndrome At 2008-07-25 23:07,
แซนดี้: หายไปเลยอ่ะ ไม่อัพบลอกเลยอ่ะ คิดถึงอ่ะ
#18 by kiki (118.173.116.72) At 2008-07-25 12:21,
เราก็มีเพลงนี้อยู่ในเครื่อง
แต่ไม่เคยฟังเลย

ว่าแต่เทอทนได้ไงกว่าจะถึงวลีนั้น
มันตั้งนาทีครึ่ง!!!!!
#17 by confusionists At 2008-07-19 12:44,
เดียร์ แซนดี้

เมื่อวานโทษที รีบๆงงๆ เลยไม่ได้คุยกันเท่าไหร่เลย แหะๆ
หนังสั้นหนุกปะ
big smile
#16 by filmsick At 2008-07-14 13:25,
ได้ของแล้วชิมิ เย้ๆๆ ใส่แล้วถ่ายรูปมาอวดด้วยนะ
#15 by nyanta At 2008-07-02 12:31,
big smile
#14 by unknown subject At 2008-06-30 14:49,
#13 by unknown subject At 2008-06-30 14:49,
sandy เมื่อไหร่จะอัพบลอกอ่ะ
คอยอ่านจนจะขาดใจอยู่แล้ว
#12 by kiki (118.173.115.217) At 2008-06-26 09:32,
Hot! พึ่งเข้ามาอ่านบล๊อกคุณครั้งแรกจาการแนะนำจากเพื่อน...ชอบภาษาคุณจริงๆไว้จะเข้ามาอ่านบ่อยครับconfused smile
#11 by puck At 2008-06-08 02:44,
ได้ยินว่าเดี่ยวปั๊ด ซวกเหมือนกันแฮะ
คงเป็นอะไรที่คนอายุเกิน 20 ไม่เข้าใจ sad smile

เอนทรีนี้สุดๆ ไปเลยนะ
ความจริงคือ นี่อาจไม่ใช่ความจริง....ห่ะๆๆ แหะๆๆ

โลกเราอาจไม่มีอยู่ก็ได้นะ และเราอาจกำลังเป็นตัวละครหนึ่งในเกมซิม ที่มีคนกำลังเล่นอยู่ อะไรแบบนั้นแหละ...ดีมั้ยล่ะ น่าสนุกดีออกนะคะ big smile
#10 by nyanta At 2008-06-06 15:43,
ลองอ่านที่นี่ด้วย
ยิ่งดีใหญ่เลย
http://www.bflybook.com/Article/Bauby/Bauby.htm
#9 by แฟนานุแฟน (58.8.243.63) At 2008-05-29 14:50,
ความจริงเป็นเพียงเหตุปัจจัยถึงพร้อมรึเปล่า
เราเห็นมันมีตัวตน แต่ตัวมันเองไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงตัวตนที่เกิดจากเหตุปัจจัยหลายอย่างหลอมรวมกัน ดังนั้นความจิงจึงมีมิติที่หลากหลาย ขึ้นอยู่กับผู้มองกับสิ่งถูกมอง มันสามารถแปรเปลี่ยนได้ เหมือนทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่ความจริงมักจะมีการหักล้างกันบ่อยๆ ปัญหาคือคนเรามักจะเอาใจไปจับยึดกับความจริงที่เราสร้างขึ้นมาใว้แน่นเกินไป ความจริงมีอยู่จริงแบบไม่มีอยู่จริง เพราะงั้นเธอจะเป็นความฝันของผีเสื้อหรือผีเสื้อเป็นความฝันของเธอมันก็คงไม่แตกต่าง คนบ้ากับคนปกติอาจไม่แตกต่างถ้ามองผ่านคำถามว่าอะไรคือความจริง

ถ้าความตายมาถึง ความจริงที่จะเป็นอะไรหนอ เราจะตามหาความจริงกันอยู่ไหม sad smile **เริ่มเพ้อแล้วพอดีกว่า ยังไงก็ ทำจิตใจให้ผ่องใสใว้นะครับ
#8 by '''''''''' ' _ ' ''''''''''' At 2008-05-28 11:18,
“เดี๋ยวปั๊ด ซวก!” จริงๆsad smile
#7 by lolay At 2008-05-27 23:52,
Oh no you touch my soul

เป็นอภิปรัชญา หมายถึงว่า ทั้งหมดนั่นแหละ

ฉันมักจะถกประเด็นนี้กะตัวเองบ่อยๆ 55

คิดว่า ตายแล้วเกิด เกิด แล้วตายก็ไม่น่าจะได้คำตอบ

อืมม มีตัวอย่าง การอภิปรายระหว่างฉันและเพื่อนสาว มาฝาก
เรื่องการไม่อยากเกิดเป็นคนอีกแล้ว

: สมมติว่า ถ้าฉันเกิดมาเป็นมด
ฉันก็อาจจะเป็นมดที่ชอบมดต่างชาติล่ะมั้ง
: งั้นเธอต้องไปอยู่ในร้านแฮมเบอร์เกอร์
: ร้านแฮมเบอร์เกอร์ในเมืองไทยงั้นหรือ ฉันก็คงเจอแค่ มดไทย ที่ทำงานอยู่ในนั้น
: เออ จริง
: ฉันว่า ฉันคงต้องไปอยู่ป่าอเมซอนล่ะมั้ง
จะได้เจอมดต่างชาติ หลากสายพันธุ์ ในที่เดียว

จบ

สรุปได้ว่า ฉันชอบเอนทรี่นี้นะ แค่นี้แหละ


confused smile
#6 by walk my own way ^^ At 2008-05-27 20:35,
โอ๊ย ๆ
โดน
#5 by ข้าวปุ้น At 2008-05-27 11:11,
โห...................
.......................คำเดียวสั้นๆ.....
................................................
sad smile
ได้ยินว่า “เดี๋ยวปั๊ด ซวก!”
เช่นกันsad smile
#4 by alienboon At 2008-05-27 08:14,
ฉัน กำลังคิดว่าความเกลียดชังไม่ได้เกิดจากการที่เราถูกทำร้ายหรอก แต่เกิดขึ้นเพราะอีกฝ่ายทำให้เราตระหนักหรือรู้สึกว่า ตัวเรานี่ช่างโง่เหลือเกิน”


บางสถานการณ์นี่ใช่เลยๆ
#3 by wesong At 2008-05-27 01:04,
แซนดี้ อภิบรัชญาbig smile
#2 by filmsick At 2008-05-26 23:54,
ขออนุญาตยังไม่อ่าน
คือจะขอยืมทั้งหนังสือกะหนังนะ

ฮ่าฮ่า(ล้อเล่น)
พี่แกเท่ห์มากตรงหนังสือวางแผงไม่กี่วันแล้วตายเลย
#1 by พอกลอน ซาเสียง At 2008-05-26 23:46,

SunDay-SynDrome
View full profile